Sevgimiz asla sona ermeyecek-Nisa Ergün

Bu fotoğrafta ne görüyorsunuz? Size göre sıradan bir Pug. Ama o benim canım… O benim yavrum… O benim yaşama sebebim… Maya’ya bir şey olmaması için yapamayacağım şey yok. Bu yazımı okuyanlar “sıradan köpek sevgisi işte, herkes biliyor bu duyguyu herkes de böyle yazılar yazıyo zaten aynı şeyleri okumaya gerek yok” diyecek. Biliyorum. Evet, bazen üstüne titriyor, bağırıyorum ona. Bazen çok kızıyorum. Ama asla ona olan sevgim değişmiyor. Bazen o bana küsüyor, yanında istemiyor. Ama asla ve asla birbirimize olan bağımız kopmuyor. O benim can parçam. Evet, birçok kişinin evcil hayvanlarına olan sevgisi böyle. Ama bizimki başka… çok başka… Şimdi size bunu anlatmayı çok isterdim. Ama anlatamam. Ne kadar çok aramızdaki bağı anlatmaya çalışsam anlatamam… Ne kadar çok bize iltifat etsem, bütün güzel kelimeleri kullansam da anlatamam. Kelimeler yetmez… Zaten hiç kimse bu sevgiyi anlayamaz. Ben bile bazen anlamıyorum biliyor musunuz? Bazen uzaklara dalıp düşünüyorum, neden böyle diye. Bir gün onun ya da benim aramızdan ayrılacağını biliyorum. Neden böyle diyorum. Neden…?!

Neden birgün bu acıyı yaşayacağız? Saniyeler akıp gidiyor. Her saniyenin gidişinde ölüme bir adım daha yaklaşıyoruz. Yavaş yavaş o bize doğru geliyor. Şunu çok istiyorum; ona bişey olmadan bana olsun diye… Ama onun da bu acıyı yaşamasını istemiyorum. Fakat şunu da çok iyi biliyorum ki, her gün biraz daha büyüyoruz. Ölüm biraz daha yaklaşıyor bize, size, herkese… Ama ikimizde öldüğümüzde; iyiliğin ve kötülüğün, sevginin ve nefretin çok ötesinde bir yerde buluşacağız. Ama yine de buluruz biz birbirimizi… Sevgimiz asla sona ermez, ermeyecek…