Ben eskiden hayvanlardan korkuyordum, aşırı sevmeme rağmen onlara yaklaşamıyordum. En çok da minik köpüşleri çok seviyor ama bir türlü onlara dokunamıyordum. Annemler daha önce köpek besledikleri için tecrübelilerdi ve hayvanları çok seviyorlardı ama ben korktuğum için besleyemiyorduk. Sonra hem bu korkumu yenmek hem de annem, babam ve kardeşim çok istediği için bir köpüş sahiplenmeye karar verdik ve Puffy bizim oldu. Biz satın almaya karşıyız ailecek, Puffy de terk edilmiş bir bebişti. Eskiden korkudan yaklaşamadığım, gördüğüm anda yol değiştirdiğim köpekler/kediler artık benim için hayatın olmazsa olmazlarından☺ Onunla nasıl tanıştığımıza gelecek olursak onun sahiplendirme ilanını gördüğümde şok oldum, “nasıl terk edilir böyle güzel çocuk?” diyerek hemen başladım iletişim için verilen mail adresine yazı hazırlamaya. Anlattım her şeyi, onu ne kadar çok istediğimi…

Tahmin ettiğim gibi 1 hafta geçti ve ne okuyan ne de geri dönüş yapan oldu mailime. Ben de herkese sorup araştırarak internetten sahiplendirecek veteriner hekimin numarasını buldum ve görüştüm. Puffy’i ne kadar istediğimizi görünce ‘hayır’ diyemedi tabii. Zaten orada düzgün bakılmıyordu oğluma, bir kafesin içinde yaşıyordu :(( Ve hemen almaya gittik, onu ilk gördüğümde bir şey oldu, sanki kalbim yerinden fırlayacaktı… “O pofuduk ayıcık benim mi olacaktı, o artık benim oğlum muydu?” <3 İlk başlarda çok korkaktı ama artık sevgi dolu ve mutlu :)) Puffy işine gelen şeyleri yapar, yemek yemeye bayılır ve dışarıda gezmeyi çok sever 🙂

Bence bilinçsizlik bir bahane değil, onların can taşıdığını unutmamalıyız satın almamalıyız! Puffy kurtuldu ama hâlâ bir sürü can sokaklarda :((  Bizim hikayemiz bu kadardı okuduğunuz için teşekkür ederiz.☺

 

Bilinçsizlik bahane değil- Melisa Karakan