Sokaklar onlar için cehennem- Çağla Gürsoy

Çağla Gürsoy köpekleriyle tanışma hikayesini ve onlarla nasıl vedalaşmak zorunda kaldığını anlatıyor.

Benim hikayem 6 yaşımda beni bir terk edilmiş Golden Retriever kovalarken başladı. Köpeğin tek amacı oyun oynamaktı tabii, ben o zaman şu an ki gibi iç içe değildim hayvanlarla. Seviyordum fakat korkuyordum ama zaman geçtikçe korkularımı yenmeye, daha da bütünleşmeye başladım onlarla. Şu an 14 yaşındayım ve ben artık o dünyaya girdim. Bir sokak köpeğinin gözlerine baktığımda sevgiye ne kadar aç olduğunu görebiliyorum, çektiği acıları, yaşadığı kötülükleri, her şeyi… Dili yok diye derdini anlatamıyor sanıyorlar, çektirdikleri acılar yanlarına kar kalacak sanıyorlar ama yanılıyorlar! Onlar sessiz kullar, her neyse bu konular çok derin, bir girdiğim zaman bir daha içinden çıkamayacağım kadar derin.
Benim 2 tane dünyalar güzeli köpeklerim vardı; Nutella ve Molly isimli 2 tane dünyalar güzeli dostlarım. Vardı diyorum çünkü artık yoklar, her ne kadar kabullenmek istemesem de maalesef yoklar. Önce Molly’i sahiplendim sokaktan, çok ani olan bir şeydi bu. Bir gün okuldan dönerken uzaktan Molly’i gördüm, bir paspasın üzerine yatmış, üşüyen ve kirli tüyleriyle ısınmaya çalışan bir köpek… Sonra yanına gittim koşarak ve hemen dedim ki gel seni götüreceğim ve artık bizim olacaksın dedim ve hemen kucaklayıp eve götürdüm. Maalesef hayvanlara karşı olan bir ailem olduğu için başta kabullenmediler tabii ki ama onu orada öylece bırakamazdım, eve getirdim ve Molly sadece 2 gece kalabildi bizde ve en kötüsü de o gitmeden önceki gece beraber sarılıp uyumuştuk. Ertesi gün ben okuldan eve gitmek için sabırsızlanıyordum tekrardan sarılıp uyuyacağız diye ama eve geldiğimde maalesef onu bir daha asla göremeyeceğimi öğrendim ve yıkıldım, şimdi ise bilmediğim bir karanlıkta…
Sokaklar onlar için cehennem- Çağla Gürsoy
Nutella benim minik kara böcüğüm, çünkü o siyah bir Rottweiler kırması. Molly gideli neredeyse 1 ay olacaktı sonra ansızın bir gün kardeşlerim elinde Nutella ile geldiler ve onun o küçük mıncırıklık suratı yok mu, hemen aşık ettirdi kendini bize. Daha bebekti, 3 aylıktı. Annem ilk başta bir şey demedi fakat o da en fazla 4 gece kalabildi ama Allah’tan onun yeni bir yuvası, güzel bir ailesi var ve bunu bilmek bile çok rahatlatıcı bir duygu. Bizim hikayemiz de böyle. Benim bu hikayeden çıkardığım şey bir daha asla bir köpeğimin olamayacağı, olsa bile belki 20-25 yaşlarımda ve bence çok geç bile kalmış oluyorum. Ailem yüzünden bu sevgiden eksik kalıyorum fakat ben hiçbir zaman onları sevmekten vazgeçmedim. Şu an Nutella’nın yeni yuvası olabilir ama ben onu hala evlat diye seviyorum, belki göremiyorum  ama şu anda karnı tok ve üşümüyor. İşte bu dünyalara bedel! Evet gittiklerinde çok üzüldüm ama elimden bir şey gelmedi ve bence ailesi hayvan sevmeyen insanlar hiçbir şekilde bir evlat sahiplenmemeli çünkü hepsinin sonu o sokak, o cehennem ve bir evladı satın almaktansa sahiplenmek onun tüm acılarını unutturmanız demektir
#satinalmasahiplen